Jan zit rustig op een terrasje op de Place Aristide Briand. Hij weet niet dat Bob en Arie hem vanaf een afstandje observeren. Bob en Arie veronderstellen dat Jan met opzet is vrijgelaten en dat Jan dat zelf ook vermoed. In dat geval wordt Jan in de gaten gehouden. Ze nemen aan dat Jan geen lokaas wil zijn en dat hij daarom net deed alsof hij Bob niet kende toen zij elkaar onverwachts tegenkwamen. Bob en Arie besluiten dan dat zij Jan voor de neus van zijn achtervolgers zullen wegkapen (p. 139 - 140).

Bob en Arie zoeken dan een onopvallend plaatsje uit op het plein en bekijken iedereen, op zoek naar personen die meer aandacht hebben voor Jan, dan voor het orkest dat allerlei deuntjes speelt. Ze ontdekken twee Algerijnen en vier jongetjes die Jan in de gaten houden. Ze gokken dat dit de enigen zijn. Vervolgens denken ze na over een vluchtroute. De Algerijnen beschikken over een auto (een Ford) en die willen ze blokkeren, zodat zij niet door de Algerijnen achtervolgd kunnen worden. Bob weet een prachtmanier. Hij heeft daarvoor de vrachtwagen nodig, die nog op de Mont St. Clair staat en gaat die ophalen terwijl Arie op het plein blijft wachten (p. 140 - 143).

Jan blijft al die tijd rustig en niets vermoedend op het terras zitten, en daar zit hij nog wanneer tumult ontstaat in de Rue Gabriel Péri (p. 145). Bob rijdt de vrachtwagen in de Rue Péri tot voor de bocht met de Rue du 8 Mai 1945 en trekt de handrem stevig aan (de weg loopt hier tamelijk schuin). Hij stapt uit, loopt naar achteren, gooit de achterdeuren open, en loopt snel weer naar voren, stapt in, rijdt een klein stukje naar voren en dan geeft hij een straal gas, remt, en trekt ogenblikkelijk weer op. Als gevolg hiervan storten de achterste rijen kisten met tomaten naar buiten, gevolgd door de kartonnen dozen met met tomaten. Het duurt even voor iemand op de stortvloed reageerde, maar toen de eerste kreten geklonken hadden, was het goed raak en vliegen de tomaten in het rond. Uiteraard maakt Bob dat hij uit de buurt van de vrachtwagen komt (p. 145 - 148).

Bob en Arie rennen dan naar het terras waar Jan zit. Arie gooit wat geld op tafel en sleurt Jan mee, die niet weet wat hem overkomt. Met z'n drieën rennen ze naar hun Renault (die ze bij aankomst in Sète daar hadden geparkeerd) en rijden weg, de Rue Dormoy in. Al snel merken ze dat ze worden achtervolgd door twee auto's: een Peugeot (Rufus) en een Seat (Borrini). Met snelheden die oplopen tot 100 kilometer per uur, waar 50 al hard is, scheuren ze door Sète. Daarbij komen ze over de Boulevard de Verdun. De Peugeot wordt van de weg gereden door de Seat, maar de Seat gaat door. Dan komen ze op het industrieterrein bij het spoorwegemplacement. Ondertussen beginnen onze drie vrienden zich af te vragen waarom ze eigenlijk op de vlucht zijn en ze besluiten de rollen om te draaien. Ze slagen erin de Seat tot stoppen te dwingen en de bestuurder neer te slaan. Het blijkt gangsterbaas Borrini te zijn. Einde Borrini. (De route is na te zoeken op de plattegrond van Sète.

Nu blijft er nog maar één los draadje over: waarom laat Dougall dezelfde vrachtwagen met dezelfde lading tomaten steeds weer de grens over gaan tussen Frankrijk, Italië en Joegoslavië? Via een meesterlijke zet van Arie komen ze daar achter: daardoor strijkt Dougall steeds weer subsidie op van de Europese Unie voor het exporteren van tomaten naar een land dat geen lid is van de Europese Unie.

Einde verhaal!

[ 4 - Het einde ] [ Foto van  Sète ]

[Terug naar het begin]