Na hun onverwachte ontmoeting vertelt Bob Arie dat hij zich in de Rue Fondère gek heeft gezocht naar nummer 168, maar dat dit er helemaal niet is. "Weet ik" zei Arie droog. "Maar er is daar wel een schuurtje met erin een hele grote man. Hap, zei de man toen Jan te dicht bij het schuurtje kwam, en weg was Jan." (p. 101). Vervolgens besluiten ze om eerst even bij te praten in een wachtruimte voor bootpassagiers, de Gare Maritime du Maroc (p. 127).

"Het ruime, platte gebouw dat de weidse naam Gare Maritime droeg, bevatte naast saaie ruimtes met kaale banken ook een hoek vol drankautomaten (...)". Deze beschrijving lijkt me goed fout. De Gare Maritime du Maroc is niet veel meer dan een douanepost met grote hekken eromheen en forse slagbomen. Ik heb niet speciaal gelet op een wachtruimte voor passagiers, maar zo op het eerste gezicht leek die niet te bestaan. (In maart 1998, bijna een jaar na mijn bezoek aan Sète, schreef Peter de Zwaan me: "Ik durf te wedden dat je in Sète niet goed hebt gekeken. De wachtkamer voor de boten was exact zoals ik beschreef. Die wachtkamer -die ik zeker in de loop der jaren vier, vijf keer heb bezocht- bestond toen ik het deeltje schreef al vele jaren; aan de kaalheid te zien meer dan een eeuw. Misschien hebben de Fransen het bouwsel gesloopt, maar Fransen zijn niet zo sloperig.")

Passagiersschip (de Beauport uit Nassau), afgemeerd aan de de Quai du Maroc, gezien vanaf de Quai de la Republique.

Vervolgens gaat Bob de omgeving verkennen. Dan ziet hij, volkomen onverwacht, Jan lopen en hij probeert hem aan te spreken. Tot zijn verbijstering doet Jan net of hij hem niet kent: "Weg". "Weg. Duvel op". "Smeer 'm, sukkel. Vlug" (p. 131-132). Bob haast zich terug naar Arie en vertelt hem wat er zojuist is gebeurd. Arie denkt dan dat Jan gevolgd wordt en ze haasten zich om Jan terug te vinden. Ze vinden Jan terug op een terrasje op de Place Aristide Briand (p. 137).

[ Bovenliggende pagina ] [ 4 - Het einde ] [ Foto van  Sète ]