SIMON KUIPERS
EEN WERK WAAR WAT OVER TE SCHRIJVEN VALT

De afgelopen week dus felle veldslagen geleverd met de Delftse boekhandel. Zwaar teleurgesteld in mijn eigen zaak, nou ja, die waar ik altijd kom, omdat ze me in het begin van de week wisten te vertellen dat FViSA helemaal niet zou uitkomen op 23/9. En dat na infomatie bij de uitgever.

Dat vroeg natuurlijk om eigen speurwerk. En ja hoor, de 23e stond nog als een paal boven water. Maar het leek bijna een onmogelijkheid om een exemplaar tijdig, dat wil zeggen uiterlijk vrijdagavond, te pakken te krijgen.  Heette De Zwaan maar Voskuil of Mulisch, dan was dat geen probleem. Waarom vrijdagavond? Omdat ik een cadeautje heb voor een goede vriend, die in het buitenland niet zo gemakkelijk aan een exemplaar kan komen.

Desondanks lukte het me toch vanavond om op het laatste nippertje om 17.59 het boek te bemachtigen. Vraag nu niet hoe en waar.... sommige zaken vertel je niet, net zoals bij het huren van vliegtuigen.

Kortom, PdZ heeft weer een werk afgeleverd, waar zeker nog wel wat over te schrijven valt. Dat zal de komende weken hier dan ook wel gebeuren. Om voor de nieuwsgierigen een tipje van de sluier op te lichten: het lijkt meer op een thriller dan op een avonturenverhaal zoals we gewend zijn. PdZ is natuurlijk ook niet voor niets specialist op dat gebied. Niet dat er mensen vermoord worden of zo, maar je zit je het hele boek af te vragen waar het nu eigenlijk naar toe gaat. Met net zoals bij een echt misdaadverhaal een ontknoping op de laatste bladzijden. Ontknoping? Ja inderdaad, want dit is voor de verandering geen trilogie, maar weer eens een eenling. De tweede dus pas van PdZ na Bouwbonje, dus veel vergelijking op dat gebied hebben we nog niet. Toch vind ik dat hij op deze manier beter uit de verf komt dan in een trilogie.

Zelf vond ik de beschrijving van de massale vechtpartij in SA een van de meest ongeloofwaardige scenes in het boek. Je kunt je nauwelijks voorstellen dat zoiets werkelijk gebeurt. PdZ heeft duidelijk met een schuin oog gekeken naar de grote scene in Krakeel, maar op het punt van taalgebruik kan hij WvdH hier niet evenaren.  Ook Jan die zijn portemonnee vrijwillig een nacht in een warenhuis achterlaat, doet raar aan. Waar zijn de tijden van Formosa?

Desondanks heb ik toch wel een paar prettige leesuren doorgebracht. Alleen die USA mag van mij wel weer eens worden verruild voor een ander land.

Simon Kuipers, veldverslaggever

RENÉ VERHULST
PRETTIGE MIDDAG

Dat Specs (Simon) in het bezit is gekomen van FVSA bewijst dat dit voor een beetje vindingrijke jongen geen probleem mag zijn.

Het begin met de shirts is wat langdradig en deputy Keno is een echt karikatuur. Dat vervolgens Cree opduikt, die in het laatste deel van de busavonturen een rol heeft, is leuk. Ik moest even aan Kelly uit Krakeel denken, die ook Lotgevallen inleid. Cree is met wat raadsels omgeven. Ik vind het leuk bedacht van Peter dat Arie opmerkt dat Cree hen gevolgd
heeft omdat hij weet welke kamer ze in het motel hebben. Arie
concludeert dat uit het feit dat hij meteen voor hun kamer parkeert. Waar die Amerikaanse motels al niet goed voor zijn. Cree suggereert ook het in opdracht te volgen, maar hij verlaat het verhaal. Ik had verwacht dat hij nog zou opduiken.

Vervolgens maken we weer kennis met het Amerikaanse wegenstelsel met wat wetenswaardigheden. Net als in de vorige delen een hoog reisgehalte van de auteur. Met wat meer sfeertekening langzamerhand. "De jongens hebben de kaar uitgespreid op een platte steen onder de flonkerende sterren van de Amerikaanse hemel". Dit even uit het hoofd, maar zo ongeveer. Deed me wat denken aan de koffie en de takjes waar mee geroerd werd in Lotgevallen (of was het Pyjama?)

SA wordt uitgebreid beschreven, winkels, restaurants en historie. Niet allemaal relevant. De veldslag is leuk en we komen te weten waar alles om draait. Maar dat wisten we eigenlijk wel. Jan met de zakkenrollerstruc is absoluut een vondst. Het tapen van een tegenstander ook. Complimenten.

De vijandelijkheden in een verlaten restaurant en de boottocht door een moerasgebied vol slangen en alligators aangekondigd in de flaptekst beloven veel maar vallen tegen. Lupe en Baudrieux blijven vlakke karakters. Waar zijn de Breitsteins, Jeffries en Kresses gebleven. Schurk en boeven, handigerds met wie Willem ons liet kennismaken en die we nog steeds koesteren.

Met FVSA heb je een prettige middag, dat is zeker.

Veel leesplezier.